Wilgotny klimat z opadami rzędu 600-700 mm w ciągu roku przy stosunkowo niskim parowaniu to główne czynniki sprzyjające powstawaniu torfowisk wysokich w pasie pobrzeży i na Pojezierzu Pomorskim. Na niżu torfowiska wysokie poza tymi obszarami w zasadzie nie występują. Usytuowane zawsze na terenach wyniesionych w stosunku do otoczenia, czyli innymi słowy na lokalnych wododziałach, torfowiska wysokie zasilane są tylko wodą z opadów, a uniezależnione od wód gruntowych. Następstwem tego jest skrajne ubóstwo siedlisk i odpowiadający mu szczególny skład flory styczny. Tylko najmniej wymagające rośliny mogą tu egzystować.
W obrębie Pobrzeża Słowińskiego i Kaszubskiego torfowiska wysokie właściwe znane są z okolic jeziora Łebsko, z dna szerokiej oradoliny rzeki Łeby, z Janiewickiego Bagna koło Sławna oraz z Bielawskiego Błota koło Pucka. Torfowiska te charakteryzują się wyraźnym wyniesieniem części centralnej, bezdrzewnej. Są one otoczone wąskim, podtopionym i stąd trudnym do przebycia okrajkiem, położonym najniżej. Czytaj dalej »
W obszarze torfowisk wysokich, a także wśród borów bagiennych spotykamy na pobrzeżu szereg niewielkich jeziorek dystroficznych, o których mówi się, że są „zawieszone w torfie”. Ich woda jest czarna, lecz nie z powodu zanieczyszczeń. Włożywszy do wody rękę, widzimy na jej jasnym tle znaczne ilości drobnej zawiesiny torfowej, unoszącej się w wodzie i nadającej jej ów czarny kolor. Jeziorka te należą do grupy jezior skąpożywnych. Nie otacza ich pas oczeretów ani pasmo szuwarów. Czytaj dalej »
Lasy bukowo-dębowe
Buk, mający szerszą skalę ekologiczną niż buczyna, jest także ważnym gatunkiem budującym drzewostan acidofilnego lasu liściastego bukowo-dębowego (Fago-Quercetum\ rozprzestrzenionego na pobrzeżu Bałtyku. Bukowi towarzyszy tu zawsze dąb bezszypuł-kowy. W terenie falistym na ubogim podłożu lasy bukowo-dębowe stanowią charakterystyczny element krajobrazu. Buki i dęby nie są tu wysokie, często mają nisko osadzone i bardzo silnie rozgałęzione korony. Czytaj dalej »
Brzezina bagienna
Bardzo bliskie borom bagiennym pod względem siedliskowym i florystycznym są brzeziny bagienne, określane jako zespół Bernie tum pubescentis. Istnieją też wyraźne powiązania dynamiczne i genetyczne między obu tymi zespołami leśnymi, odgrywającymi ważną rolę w krajobrazie pobrzeży Bałtyku.
Brzeziny bagienne związane są przede wszystkim z torfowiskami przejściowymi. Ze względu na dużą zmienność warunków siedliskowych, uzależnionych w głównej mierze od stosunków wodnych, można brzezinę spotkać zarówno na obrzeżu torfowiska niskiego, jak i na okrajku torfowiska wysokiego. Czytaj dalej »
Łęgi olszowe
Powolne obniżanie się poziomu wód gruntowych prowadzi do dalszych zmian siedliskowych. Skraca się coraz bardziej okres wiosennego podtopienia. Dostęp powietrza do powierzchniowych warstw torfu powoduje ich przetworzenie i humifikację, a bujna roślinność zielna poprzez coroczny rozkład stale wzbogaca glebę w czynne postaci próchnicy. Zanika struktura kęp i dolinek, tak charakterystyczna dla olesu. Zaczynają pojawiać się coraz bardziej wymagające gatunki roślin. Czytaj dalej »
Buczyna pomorska
Lasy bukowe są niewątpliwie najbardziej charakterystycznym elementem krajobrazu Pomorza. Optymalnie rozwinięte w strefie pojezierzy, schodzą także na pobrzeże, gdzie spotkać je można aż po krawędź klifów, a niekiedy nawet na urwistych zboczach ponad plażą. Czytaj dalej »
Ostatnie komentarze