Międzyzdroje — obok Sopotu i Świnoujścia — należą do najpopularniejszych i najbardziej znanych kąpielisk polskiego wybrzeża. Ku maleńkiemu miasteczku wyspy Wolin każdego roku zdążają setki tysięcy osób z całego kraju, by regenerować tu swoje siły, a równocześnie zapoznać się z urodą krajobrazu tego regionu. Czytaj dalej »
W obszarze torfowisk wysokich, a także wśród borów bagiennych spotykamy na pobrzeżu szereg niewielkich jeziorek dystroficznych, o których mówi się, że są „zawieszone w torfie”. Ich woda jest czarna, lecz nie z powodu zanieczyszczeń. Włożywszy do wody rękę, widzimy na jej jasnym tle znaczne ilości drobnej zawiesiny torfowej, unoszącej się w wodzie i nadającej jej ów czarny kolor. Jeziorka te należą do grupy jezior skąpożywnych. Nie otacza ich pas oczeretów ani pasmo szuwarów. Czytaj dalej »
Lasy bukowo-dębowe
Buk, mający szerszą skalę ekologiczną niż buczyna, jest także ważnym gatunkiem budującym drzewostan acidofilnego lasu liściastego bukowo-dębowego (Fago-Quercetum\ rozprzestrzenionego na pobrzeżu Bałtyku. Bukowi towarzyszy tu zawsze dąb bezszypuł-kowy. W terenie falistym na ubogim podłożu lasy bukowo-dębowe stanowią charakterystyczny element krajobrazu. Buki i dęby nie są tu wysokie, często mają nisko osadzone i bardzo silnie rozgałęzione korony. Czytaj dalej »
Brzezina bagienna
Bardzo bliskie borom bagiennym pod względem siedliskowym i florystycznym są brzeziny bagienne, określane jako zespół Bernie tum pubescentis. Istnieją też wyraźne powiązania dynamiczne i genetyczne między obu tymi zespołami leśnymi, odgrywającymi ważną rolę w krajobrazie pobrzeży Bałtyku.
Brzeziny bagienne związane są przede wszystkim z torfowiskami przejściowymi. Ze względu na dużą zmienność warunków siedliskowych, uzależnionych w głównej mierze od stosunków wodnych, można brzezinę spotkać zarówno na obrzeżu torfowiska niskiego, jak i na okrajku torfowiska wysokiego. Czytaj dalej »
Łęgi olszowe
Powolne obniżanie się poziomu wód gruntowych prowadzi do dalszych zmian siedliskowych. Skraca się coraz bardziej okres wiosennego podtopienia. Dostęp powietrza do powierzchniowych warstw torfu powoduje ich przetworzenie i humifikację, a bujna roślinność zielna poprzez coroczny rozkład stale wzbogaca glebę w czynne postaci próchnicy. Zanika struktura kęp i dolinek, tak charakterystyczna dla olesu. Zaczynają pojawiać się coraz bardziej wymagające gatunki roślin. Czytaj dalej »
Buczyna pomorska
Lasy bukowe są niewątpliwie najbardziej charakterystycznym elementem krajobrazu Pomorza. Optymalnie rozwinięte w strefie pojezierzy, schodzą także na pobrzeże, gdzie spotkać je można aż po krawędź klifów, a niekiedy nawet na urwistych zboczach ponad plażą. Czytaj dalej »
Ostatnie komentarze