Nazwa Międzyzdrojów- wskazuje na ich położenie geograficzne. Zostały one założone pomiędzy dwoma zdrojami (tak kiedyś, w czasach słowiańskich określano zbiorniki wodne); jeden z nich to położony na północ od osady — Bałtyk, drugi, przylegający od południa — Zalew Szczeciński i jego rozlewiska. Czytaj dalej »
Międzyzdroje — obok Sopotu i Świnoujścia — należą do najpopularniejszych i najbardziej znanych kąpielisk polskiego wybrzeża. Ku maleńkiemu miasteczku wyspy Wolin każdego roku zdążają setki tysięcy osób z całego kraju, by regenerować tu swoje siły, a równocześnie zapoznać się z urodą krajobrazu tego regionu. Czytaj dalej »
Wilgotny klimat z opadami rzędu 600-700 mm w ciągu roku przy stosunkowo niskim parowaniu to główne czynniki sprzyjające powstawaniu torfowisk wysokich w pasie pobrzeży i na Pojezierzu Pomorskim. Na niżu torfowiska wysokie poza tymi obszarami w zasadzie nie występują. Usytuowane zawsze na terenach wyniesionych w stosunku do otoczenia, czyli innymi słowy na lokalnych wododziałach, torfowiska wysokie zasilane są tylko wodą z opadów, a uniezależnione od wód gruntowych. Następstwem tego jest skrajne ubóstwo siedlisk i odpowiadający mu szczególny skład flory styczny. Tylko najmniej wymagające rośliny mogą tu egzystować.
W obrębie Pobrzeża Słowińskiego i Kaszubskiego torfowiska wysokie właściwe znane są z okolic jeziora Łebsko, z dna szerokiej oradoliny rzeki Łeby, z Janiewickiego Bagna koło Sławna oraz z Bielawskiego Błota koło Pucka. Torfowiska te charakteryzują się wyraźnym wyniesieniem części centralnej, bezdrzewnej. Są one otoczone wąskim, podtopionym i stąd trudnym do przebycia okrajkiem, położonym najniżej. Czytaj dalej »
W obszarze torfowisk wysokich, a także wśród borów bagiennych spotykamy na pobrzeżu szereg niewielkich jeziorek dystroficznych, o których mówi się, że są „zawieszone w torfie”. Ich woda jest czarna, lecz nie z powodu zanieczyszczeń. Włożywszy do wody rękę, widzimy na jej jasnym tle znaczne ilości drobnej zawiesiny torfowej, unoszącej się w wodzie i nadającej jej ów czarny kolor. Jeziorka te należą do grupy jezior skąpożywnych. Nie otacza ich pas oczeretów ani pasmo szuwarów. Czytaj dalej »
Lasy bukowo-dębowe
Buk, mający szerszą skalę ekologiczną niż buczyna, jest także ważnym gatunkiem budującym drzewostan acidofilnego lasu liściastego bukowo-dębowego (Fago-Quercetum\ rozprzestrzenionego na pobrzeżu Bałtyku. Bukowi towarzyszy tu zawsze dąb bezszypuł-kowy. W terenie falistym na ubogim podłożu lasy bukowo-dębowe stanowią charakterystyczny element krajobrazu. Buki i dęby nie są tu wysokie, często mają nisko osadzone i bardzo silnie rozgałęzione korony. Czytaj dalej »
Brzezina bagienna
Bardzo bliskie borom bagiennym pod względem siedliskowym i florystycznym są brzeziny bagienne, określane jako zespół Bernie tum pubescentis. Istnieją też wyraźne powiązania dynamiczne i genetyczne między obu tymi zespołami leśnymi, odgrywającymi ważną rolę w krajobrazie pobrzeży Bałtyku.
Brzeziny bagienne związane są przede wszystkim z torfowiskami przejściowymi. Ze względu na dużą zmienność warunków siedliskowych, uzależnionych w głównej mierze od stosunków wodnych, można brzezinę spotkać zarówno na obrzeżu torfowiska niskiego, jak i na okrajku torfowiska wysokiego. Czytaj dalej »
Ostatnie komentarze